We survived

Na vier weken begin ik aarzelend mijn blog. Durf ik het eindelijk. Want de eerste weken waren niet mijn beste weken om glorieuze verhalen over te houden.

De nieuwe wereld waar we in beland waren ziet er mooi uit: een fantastisch landschap, aardige bevolking en missionaries, een paradijstuin waar je mond van open valt. Maar in mijn hoofd ging het anders. Veel intensieve nieuwe ontmoetingen maakten dat we doodmoe om 9 uur in slaap vielen. Een nieuwe complexe werkomgeving waar ik mezelf af en toe hardop uitlach als m’n working-knowledge Engels toch wat te wensen overliet. En natuurlijk wist ik het; het zijn maar heel gewone opstartproblemen. Maar je hebt in de eerste weken geen vrienden die om de hoek wonen waar je even lekker tegen kunt mopperen. Ik realiseerde me dat als je ergens voor een langere periode gaat wonen, je eerste kennismakingen íets te serieus neemt omdat ze zo cruciaal zijn voor je gemoedstoestand: je huis kan maar beter goed bevallen en je werk maar beter geen verschrikkelijke werkomgeving zijn, want switchen zit er even niet in.

Maar nu zijn we vier weken verder. En opeens bedenk ik me dat naar mijn werk lopen wel echt fancy is en in Nederland niet snel zal voorkomen. En dat er geregeld mensen langskomen om met mij te praten in m’n office dus ik op één of andere manier erbij hoor en zelfs nodig ben. En dat Jaco’s Nederlandse 80% kantoortijd gereduceerd is naar hoogstens 1 uur per dag. En dat elke dag korte mouwen perfect is. En dat de heerlijkste glutenvrije brownie toch echt gevonden is. Conclusie: nog steeds zijn er minder goede dagen (cultuurbarrières enzo), maar het tij lijkt gekeerd. Let’s enjoy this adventure!

Ps: sorry dat ik niet schrijf over alle ins en outs over ons dorp en ons eten en aardige Malawianen en cultuurverschillen en ons werk en onze buren. Wil je vooral weten hoe het adventure eruit ziet? Check short stories (= instagram annauittenbogaard)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.